Elżbieta Gryc _ tak było ... i tak jest _

          Jest to najstarszy klasztor chrześcijański w Egipcie.  Należy do prawosławnych Greków. Początki Klasztoru św. Katarzyny sięgają 337 roku naszej ery. Wtedy bizantyjska cesarzowa nakazała wznieść kaplicę wokół domniemanego krzewu gorejącego. Krzew ten już wcześniej przyciągał pustelników i pielgrzymów. Teraz przyciąga także turystów.
          W VI  wieku, dzięki staraniom cesarza Justyniana kaplica przekształciła się w klasztor.
         

       

 

         Z komentarza do tekstu o wycieczce na Górę Mojżesza dowiedziałam się:

        Wedle naukowych doniesień ta góra nie jest Mojżeszowa, tak więc wcale się nie dziwię, że nie doznałaś żadnej duchowości. Choć zdania naukowców są jednak podzielone. Według znawców Biblii Górą Synaj jest góra Dżabal Sirbal na wschód od Klasztoru Św. Katarzyny i na południe od Oazy Firan. Jaka jest prawda tego jeszcze nikt na 100 % nie udowodnił.
No, ale niestety komercja i chęć zysku zabija wszelką duchowość, niezależnie jakie by to miejsce miało znaczenie religijne.
Zwiedzenie Klasztoru jak najbardziej polecam, piękne miejsce. Pozdrawiam :) Aneta
          Niezależnie od naukowców, Beduini, którzy osiedlili się w Oazie Firan, utożsamiają Dżabal Sirbal z  biblijną górą Horeb, gdzie Bóg z ognistego krzewu wzywał Mojżesza do wyzwolenia Izraelitów z niewoli egipskiej.

          Inny komentator dzieli się własnymi wrażeniami z wycieczki i poddaje pod rozwagę zwiedzanie klasztoru św. Katarzyny bez wspinaczki na Górę Mojżesza.

         Miałem tę przyjemność podróży na górę Mojżesza. Czy warto? Nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć. W sumie nie żałuję. Wszedłem, zobaczyłem piękne widowisko w stylu "góry malowane słońcem" (nie dałem się zepchnąć ;). Miejsce warte zobaczenie, ale nie za wszelką cenę.
Podróż na górę to wytężona uwaga żeby wielbłąd nie nadepnął na nogę, albo co gorzej nie zepchnął ze ścieżki w dół, przeplatane ze zwiększonym wytężaniem wzroku by nie wdepnąć w wielbłądzie odchody. Na górze faktycznie zamiast zadumy komercja. Wynajęcie koców i sprzedaż ciepłych napojów to jedna z głównych czynności. Schodziłem drogą krótszą tzw. pokutną. Efektem był ból łydek przez kilka dni i uśmiech na twarzy przy wspominaniu widoków z tej drogi. Jak już się ktoś zdecyduje na górę to polecam tę trasę.
          Reasumując,  to warto rozważyć zwiedzenie klasztoru św.Katarzyny bez wchodzenia na górę. Duch

          Trzeba tylko pamiętać,  że w czasie świąt religijnych klasztor jest zamykany przed zwiedzającymi. Biura podróży organizujące wycieczki często udają, że o tym nie wiedziały i okazują wielkie zdziwienie po zawiezieniu tam turystów:
- och, ech, ach... oj! oj! ojojoj! Nikt nas nie powiadomił, że jest jakieś święto i klasztoru państwo nie zwiedzą. Cóż za pech.
Jeśli trafi się dobry pilot wycieczki,  to chociaż opowie o tym, co można  dowiedzieć się z książek, siedząc w domu.

komentarze (33) | dodaj komentarz

komentarze (16) | dodaj komentarz

Poprzednie teksty o Sharm El Sheikh  tutaj i tutaj  

       Chociaż Sharm El Sheikh  (Egipt, pólwysep Synaj) uchodzi za plastikowe miejsce pozorów, jest niewątpliwie niezwykłym osiągnięciem turystycznym. Jak już wcześniej pisałam, wszystko tutaj jest przygotowane na przyjęcie turystów, a kurort chyba projektował przybysz z baśni tysiąca i jednej nocy, w dodatku znawca psychiki i potrzeb turystów. Ludzka natura już taka jest, że uwielbia baśnie i pozory, a cieszące się popularnością Sharm jest tego dowodem.  Zapewnia turystom wygodę i relaks ze wszystkimi wynalazkami światowych dobrodziejstw,  a jednocześnie pozwala posmakować egzotyki, choć czasami jest ona wyreżyserowana na potrzeby przemysłu turystycznego.  W połączeniu z prawdą: morze, słońce, rafy, pustynia, to jest chyba to, czego turysta potrzebuje. Sporo osób lubi  poznawać regionalne klimaty, podziwiać naturę, ale mało kto chciałby smakować to wszystko mieszkając w lepiance nad Nilem, albo razem z kozą na dachu niedokończonego budynku w centrum dzielnicy arabskiej. Dla takich turystów właśnie stworzono Sharm - kurort wielu pozorów, baśni i mitów, gdzie nic nie jest takie, na jakie wygląda na pierwszy rzut oka.

Nawet Szarm al - Maja (potocznie:Old Market), czyli pierwotna część miasta, gdzie istnieje niewidzialna granica pomiędzy tym, co na „sprzedaż", a prawdziwym życiem ludności - przeważnie pracowników hoteli i sklepów, a także robotników. W  ich prawdziwe życie żaden turysta nie jest w stanie wtargnąć, zintegrować się i wtopić będąc niezauważonym. Nazwałabym to... Mentalnym terytorium, na które obcy nie ma wstępu. Mimo to, warto wyruszyć poza enklawy hotelowe. Chociażby na herbatkę do „Nibybeduina", który opowie o wędrownym życiu, o odwiecznym prawie pustyni, czyli nakazie gościnności, a po naszym odejściu przebierze się w „cywilne" ubranie i pomknie do hotelu, w którym pracuje.

       Można też pospacerować uliczkami, na których toczy się prawdziwe życie. Poznać piekarza, fryzjera, szewca... Uroczo jest w nocy, kiedy taksówkami i ostatnimi busami odjadą już tłumy turystów, sklepikarze nastawieni na turystykę pozasłaniają swoje błyszczące witryny i udadzą się do knajpki, by zapalić fajkę wodną. Wtedy można w zupełnie innym nastroju i klimacie napić się miętowej herbaty, siedząc - jak wszyscy tam, przodem do ulicy i chłonąć jej unikalny klimat.

Sharm. Old Market

      Szczególnym miejscem jest knajpka Sadiki na Hadabie z widokiem na morze i rozgwieżdżone niebo. Także Alf Laila wa Laila, która nazywana jest Fantazją. Bardzo kiczowata za dnia, rzekłabym, ale nocą przeistacza się w sympatyczne, nastrojowo oświetlone miejsce. Pokazy tańców, które się tam odbywają są na wysokim poziomie i choć raz warto jej obejrzeć.

       Uroczy także jest spacer na latarnię morską. Pilnuje jej dziadek, który za bakszysz pozwoli wejść, by zobaczyć z góry klif Ras Om El Sid. Najlepiej uczynić to o zachodzie słońca.  Latarnia w Sharm nie jest w żadnej mierze tak potężna i piękna, jak latarnia morska na Faros, ogłoszona siódmym cudem świata, ale niezapomniany widok gwarantowany.

Zdjęcia. Sharm - Naama Bay

27 stycznia 2010.

komentarze (36) | dodaj komentarz